Saya datang untuk selamatkan awak.
Saya datang untuk beri hati saya kepada awak.
Apa?
Hati awak?
Ibu.
Benarkah,
awak ke sini untuk beri hati awak kepada dia?
Jika bukan saya yang berikan kepada dia, siapa lagi?
Tiada siapa yang mahu tawarkan diri.
Tolong pergi.
Saya tidak mahu hati awak.
Apa kena dengan awak Poong Sang?
Ibu, tunggu sebentar.
Dia bukannya ibu awak.
- Pergi sekarang juga. - Awak tolong diam.
Apa yang awak telah lakukan sehingga hari ini,
awak tidak memiliki rumah sendiri walaupun sudah berusia 50 tahun?
Ke mana dia habiskan semua duit itu?
Ibu,
betul awak akan berikan dia hati awak?
Saya bukan jenis yang akan tarik semula apa yang saya cakap.
Itu bukan keputusan yang senang untuk saya.
Ibu,
kami akan sentiasa terhutang budi dengan awak.
Terima kasih banyak.
Lupakannya. Apa kena dengan dia?
Saya tahu apa yang orang lain rasa kecuali dia.
Serahkannya kepada saya.
Saya akan pujuk dia.
Awak sudah hilang akal?
Kenapa awak mahu lepaskan peluang ini?
- Dia ibu awak. - Saya tiada ibu.
Jangan cakap begitu.
Takdir beri kita peluang.
- Awak tahu apa yang saya rasa? - Tidak tahu dan tidak mahu tahu.
Mari fokus untuk teruskan hidup.
Tiada apa yang lebih berharga dari hidup itu sendiri.
Saya tidak perlukan hati dari dia!
Saya mahu buang semua darah dia...
yang sedang mengalir dalam tubuh saya.
Tapi, awak mahu saya letak hati dia di dalam tubuh saya?
Saya lebih rela mati.
Awak lebih rela mati?
Bagaimana awak boleh jadi sangat dungu?
Fikir tentang saya yang telah minta hati daripada semua orang.
Saya akan uruskan hal ini, jadi awak jangan masuk campur.
Jangan!
Hei, Boon Sil!
(Keputusan Ujian Biopsi Hati)
(Kang Yeol Han)
Bila awak jalani ujian ini?
Kenapa awak melihatnya?
Kenapa awak tidak beritahu saya?
Kenapa saya perlu beritahu sedangkan saya tidak sepadan?
Terima kasih.
Betul.
Adik-beradik saya sendiri juga tidak mahu lakukannya.
Sejujurnya, saya bukan lakukannya dengan hati yang gembira.
Sebelum jadi seorang doktor,
saya juga seorang manusia, jadi saya juga ketakutan
Tapi, saya tidak boleh berpura-pura tidak tahu.
Saya yang harus lakukannya dan bukan awak.
Saya takkan lupa tentang ini.
Lebih senang cakap daripada lakukannya.
Ahli keluarga sendiri juga keberatan untuk dermakan organ mereka.
Betul cakap awak.
Saya langsung tidak boleh lakukannya?
Walaupun itu terlalu banyak.
Jangan.
Sebagai seorang doktor, awak sepatutnya lebih tahu.
Hati awak terlalu kecil, jadi itu akan jadi sangat berisiko.
Disebabkan saya tidak boleh buat apa-apa untuk dia,
itu buat saya rasa tidak berdaya dan kecewa.
Bertenang.
"Buat masa sekarang, mari kita jalani kemoterapi."
Ini apa yang Jin Ji Ham cakap.
Awak bertemu dengan dia?
Beberapa hari yang lalu.
Saya harus buat semua yang saya mampu untuk membantu.
Awak memang yang terbaik.
Saya tidak pernah rasa yakin seperti ini.
- Hai, Boon Sil. - Jeong Sang.
Ibu awak tawarkan hati dia.
Dia datang ke sini dan tawarkan hati dia sendiri!
Betulkah?
Datang ke hospital sekarang juga.
Apa yang buat awak ambil keputusan ini?
Saya lahirkan dia, jadi saya perlu lakukannya.
Tapi, adakah umur mainkan peranan yang besar?
Seseorang berusia 70 tahun pernah lakukannya sebelum ini.
Umur biologi setiap orang berbeza.
Mari kita lakukan pemeriksaan.
Perut awak kosong, bukan?
Secara tiba-tiba?
Dia berada dalam keadaan kritikal.
Bertenang.
Kita akan melakukan ujian darah terlebih dahulu.
Saya takut.
Hei.
Terima kasih kepada teknologi, ia takkan menyakitkan.
(Ayah)
Nombor yang anda dail tiada dalam perkhidmatan.
Ibu.
Hati-hati.
Oh Tuhan. Awasi kaki awak.
Saya yakin awak lapar. Makanlah.
Ini kali pertama saya makan masakan menantu saya.
- Betulkah? - Saya minta maaf.
Saya ibu mentua terbaik.
Saya tidak pernah marah atau membebel pada awak.
Saya sangat bertuah.
Saya gembira awak tahu itu.
Oh Tuhan, kaki saya.
Kaki awak mesti keletihan.
Saya kelaparan sepanjang hari, darah saya diambil,
dan banyak berjalan.
Saya fikir saya akan mati keletihan.
Bagaimana?
Kita hanya tahu sebaik sahaja keputusan keluar.
Tidak, bukan itu.
Saya bercakap mengenai makanan.
Ia boleh dimakan.
Lembutlah sedikit.
Saya minta maaf.
Awak terlalu kasar untuk seorang wanita.
Seorang wanita sepatutnya lembut.
Menjadi terlalu kuat tidak menarik.
Wanita sejati sangat lemah.
Awak tidak bersolek?
Saya bekerja sepanjang hari,
jadi tiada masa.
Dan, kosmetik sangat mahal.
Bagaimana awak ada kulit yang baik?
Orang mungkin fikir awak kawan saya.
Selamat menjamu selera.
Hei, dia makan di rumah selepas mendapat pemeriksaan.
Suruh dia pergi.
Berani dia?
Saya beritahu awak. Saya takkan menerima hati dia.
Saya di luar sini menggigil kesejukan.
Jangan naikkan suara awak.
Awak berbohong tentang tiada tenaga.
Awak ada suara yang kuat untuk seseorang yang sakit.
Saya kesejukan di sini.
Apa yang akan awak lakukan jika sesuatu berlaku kepada saya?
Jadi, masuklah.
Masuklah, dan berbaring sahaja.
- Suruh dia pergi. - Jangan berdegil.
Bagaimana awak boleh kata begitu kepada seseorang yang baru...
menjalani banyak ujian?
Awak mahu akan menjadi seperti ini?
Awak membela siapa?
Helo?
Makanlah.
Awak semakin kurus kebelakangan ini.
Saya yang semakin kurus.
Dia patut kelaparan, bukan awak.
- Kami kawan. - Kawan, tidak guna.
Puan.
Ibu, di mana awak dapatkan daging ini?
Ia bagus.
Lihatlah awak menyeksa saya.
Sangat keterlaluan untuk kawan.
Tidak guna.
Awak sangat kejam.
- Hanya satu gigitan. - Diam.
Bila awak mahu menyingkirkan lemak itu?
Ia mesti menyakitkan untuk melihat.
Saya yakin baunya membunuh dia.
Jangan.
- Biar saya lihat sahaja. - Fikirkan Poong Sang.
- Hei, apa itu? - Saya tidak tahu.
Saya fikir awak ada pelanggan.
Kami sudah tutup tadi.
Satu gigitan sahaja, tolonglah.
Satu gigitan, dan adakah awak akan bersenam?
Sudah tentu. Berikan saya bahagian yang besar.
Ya, itu. Yang paling besar.
Saya akan mengunyah ini selamanya.
Awak sudah gigit, jadi lari.
Pergi.
Cepat.
Ayuh, lakukan dengan lebih baik.
Ini takkan membantu awak mengurangkan berat badan.
Jika saya lakukannya,
saya akan bunuh awak.
Awak mungkin mati sebelum saya lakukannya.
Tidak guna.
Saya lebih rela pergi ke syurga daripada menjalani diet.
Betulkah?
Bangun segera.
Itu dia?
Bos, saya beli pelbagai pilihan.
Lihat semua ini.
Syabas.
Saya akan letak ia di sini.
Hei, beri ini...
kepada Wae Sang.
- Baik, tuan. - Bagus.
Saya kata, tidak!
Membesarkan pemain besbol tidak murah.
Buat begitu akan bunuh awak.
Ia impiannya, jadi kita harus bantunya.
Wae Sang membesar tanpa ibunya.
Dia seorang budak yang kasihan.
Cinta apa yang saya ada untuk budak yang saya tidak besarkan?
Kenapa awak mahu tahu tentang dia?
Awak ada duit?
Awak lebih seperti anak saya...
daripada adik saya.
Wae Sang.
Saya tulis surat ini, seolah-olah ia surat terakhir saya.
Selepas awak tinggalkan saya,
saya sangat menyesal.
Saya ada banyak perkara untuk minta maaf.
Saya minta maaf awak tidak boleh jadi pemain besbol.
Saya minta maaf kerana...
buat awak berpisah dengan wanita itu.
Saya minta maaf kerana hantar awak ke rumah anak yatim...
ketika awak enam tahun.
Saya hantar awak kerana...
mereka akan didik dan besarkan awak dengan baik.
Tapi, mendengar tangisan awak...
patahkan hati saya.
Awak terlalu kecil...
untuk melalui itu.
Itu pasti sangat menyakitkan...
hingga awak basuhkan katil setiap malam.
Saya sepatutnya...
tenteramkan dan menghiburkan awak.
Jangan maafkan saya...
kerana mengabaikan awak.
Saya...
mahu minta maaf.
Saya mahu lihat awak untuk kali terakhir.
Tapi,
saya rasa itu takkan berlaku.
Saya selalu...
anggap awak sebagai adik sebenar saya.
Awak...
seperti anak saya.
Saya sayang awak,
Wae Sang.
Oh Tuhan, awak mengejutkan saya.
Saya hampir kena serangan jantung.
Awak Wae Sang, bukan?
Awak berubah begitu banyak.
Awak pergi ke mana?
Poong Sang menunggu awak.
Saya ada...
satu soalan.
Apa itu?
Ibu awak pergi...
sebelum dia dapat menyusu awak.
Ayah awak menuntut agar awak dihantar...
ke rumah anak yatim,
tapi Poong Sang merayu kepadanya untuk tidak buat begitu.
Ibu awak curi duit penyelesaian awak.
Dia tidak beritahu awak...
kerana dia mahu awak...
untuk hanya ada ingatan baik tentang ibu awak.
Itulah siapa diri dia.
Oh Tuhan, ini memeningkan kepala.
Tolong bagi saya...
bantu awak.
Awak boleh tercedera,
atau lebih teruk, mati.
Saya faham.
Lihatlah awak.
Saya sudah agak awak istimewa.
Hanya tahu...
saya akan bertanggungjawab sepenuhnya untuk ia.
Jadi, jangan risau.
Sebuah bot untuk awak larikan diri akan ada di sana juga,
jadi jangan risau.
Faham?
Ya, tuan.
Tapi, sebagai balasan,
saya ingin satu permintaan.
Apa itu?
Poong Sang!
Bangun!
Poong Sang!
Oh tidak!
Poong Sang!
Sayang, bangun!
Oh Tuhan.
Apa yang awak buat?
Apakah ini?
Berapa banyak yang awak makan?
Sia-sia sahaja awak bersenam!
Adakah ia begitu sukar?
Awak terlalu melampau.
Bagaimana jika sesuatu berlaku kepada dia malam ini?
Lihatlah budak ini.
Berapa banyak semua itu?
Kenapa dengan awak?
Tidak guna.
Helo, Boon Sil.
Baiklah.
Poong Sang pengsan dan berada di hospital.
Oh Tuhan.
- Bagaimana keadaan dia? - Jika awak terlalu risau,
bukankah awak perlu cuba sebaik mungkin...
untuk buat hati awak yang berlemak menjadi sihat?
Chil Bok.
Pukul saya.
Pukul saya supaya saya berfikiran waras.
Awak memang tidak berbaloi.
- Patutkah saya memukulnya? - Mari masuk.
Dia buang masa awak.
Oh Tuhan.
Tidak guna!
Oh Tuhan.
Tidak guna!
Chil Bok.
Letakkan saya di mana...
- yang tiada sesiapa. - Di mana?
(Pusat Puasa)
Saya akan menyelamatkannya.
Sudah tentu, awak perlu selamatkannya.
Selamat tinggal.
Hei.
Awak bankrap.
- Hei. - Oh Tuhan.
Selamat tinggal.
Awak curi duit di bawa lantai.
Jangan menakutkan saya seperti itu.
Ia awak atau bukan?
Kenapa bersusah payah bertanya?
Saya bayar untuk kemasukan Jin Sang ke pusat puasa.
- Saya tidak percaya awak! - Sebentar!
Awak buat saya hilang akal!
Apa yang awak makan?
Awak hampir buat saya terkena serangan jantung.
Awak boleh keluar.
Adakah ia mahal?
Jika awak risau, cuma menjadi lebih baik.
Saya mempunyai perasaan bercampur.
Saya risau tentang banyak perkara.
Ia merosakkan hati saya...
saya menjadi musuh dengan adik-beradik saya hanya kerana hati.
Tiada siapa yang sepatutnya tahu tentangnya.
Saya tidak dapat menghubungi Wae Sang.
Poong Sang.
Lupakan semua itu,
dan terima hati ibu awak.
Mereka berkata apabila awak mahu mati,
awak memahami dan maafkan segala-galanya.
Tapi, saya tidak boleh buat begitu.
Suatu hari, saya mahu memaafkannya.
Jadi, keesokan harinya, saya berubah fikiran saya.
Saya tidak tahu saya kejam ini.
Sama seperti apa yang dia katakan, mungkin saya orang yang dahsyat.
Saya menyerah segalanya.
Tapi, kenapa saya tidak boleh memaafkannya? Saya tidak faham.
Jangan maafkan dia.
Awak dalam kesakitan dan mengalahkan diri sendiri...
kerana awak tidak boleh memaafkannya.
Kenapa peduli?
Biarkan sahaja.
Memaafkan dan menerima hati ini jadi berbeza.
Saya akan pergi dapatkannya, jadi jangan halang saya.
Langkah mayat saya.
Awak tidak boleh pengsan lagi.
Jika awak pengsan, kemoterapi akan menjadi sukar.
Poong Sang.
Dia benci memikirkan menerima hati ibu.
Mari kita berbincang sebaik sahaja keputusannya keluar.
Awak dapat menghubungi Wae Sang?
Saya mencuba, tapi tidak berjaya.
Dia akan lakukannya serta-merta.
- Mari mulakan. - Mari mulakan!
Tuan!
Awak seperti anak saya.
Saya sayang awak,
Wae Sang.
Kenapa, Poong Sang?
(Pusat Perubatan Kecemasan)
Wae Sang!
Wae Sang? Hei, Wae Sang.
Lee Wae Sang. Bangun!
Bagaimana dengan dia?
Mari kita perhatikan dia di ICU.
Awak harus bersedia untuk menghadapi yang paling teruk.
Jangan beritahu sesiapa. Simpan sebagai rahsia.
Poong Sang akan terkejut jika dia tahu.
Mari kita simpan di antara kita sekarang.
Baiklah.
Dia tidak sedar lagi.
Selesaikan ini tanpa diketahui.
Baiklah, tuan.
Cuba lakukan sendiri.
Helo, selamat datang.
Awak mencari gaya yang bagaimana?
Kebiasaannya para ibu akan lebih suka pakaian berbulu...
kerana itu akan buat mereka kekal hangat.
Jin Sang pergi ke pusat puasa.
Dia cuba berusaha segala cara untuk kurangkan berat badan.
Bagaimana dengan kelas kuku awak?
- Awak seronok belajar? - Saya tidak lakukan untuk seronok.
Saya lakukannya kerana saya perlu lakukan.
Simpan rahsia ini dari keluarga saya.
Saya akan bekerja keras dan tunjukkan apa yang saya mampu...
kepada semua yang pandang rendah saya.
Saya akan mulakan perniagaan sendiri...
dan mengejutkan mereka.
Ya, awaklah yang terbaik.
Awak tidak mahu tanya tentang Poong Sang?
Saya tidak perlu tahu.
Sekarang ini dia sudah jadi orang asing kepada saya.
Awak tidak boleh cakap itu. Jangan begitu.
Heung Man, awak berada di mana?
Baiklah, saya akan ke sana.
Tunggu, Hwa Sang!
Heung Man.
Ibu saya sudah mati.
Dia tidak dapat mengenali saya.
Dia pergi tanpa cakap apa-apa.
Heung Man.
Oh Tuhan.
Chil Bok, boleh awak datang ke sini?
Bawakan ubat...
dan sup panas untuk hilangkan mabuk.
Saya berada di...
Masuklah.
Ini ubat mabuk.
Heung Man.
Heung Man, bangun.
Bangun, Heung Man.
Ambil ini.
Apa yang awak bawa?
Apa?
Saya tidak pasti apa yang awak mahukan,
jadi saya bawa sup rusuk,
sup hilangkan mabuk, dan sup pedas daging lembu.
Awak dengar itu? Pilih salah satu.
Saya tiada selera makan.
Saya perlu tidur.
Ya, baiklah.
Tidurlah dahulu.
Makanlah selepas awak bangun.
Di mana awak pergi sepanjang hari? Saya sangat sibuk.
Hantarkan ini ke salun rambut di sana.
Ibu, awak pernah sukakan seseorang?
Jangan merepek.
Semua lelaki di sekitar bandar...
sukakan saya.
Saya tidak pernah ada cinta sebelah pihak.
Itulah kebenarannya.
Kenapa? Ada seseorang yang sukakan awak?
Saya tidak tahu.
Kenapa dia merepek?
Heung Man.
Heung Man?
Dia penderma sesuai.
- Betulkah? - Tidak tahu bagaimana dia jaga,
tapi hatinya sangat sihat untuk wanita berusia 65 tahun.
Seolah-olah dia berusia di awal 50an.
Biar saya lihat.
Betulkah?
Oh Tuhan, dia akan dapat hidup.
Bagaimana kita mahu meyakinkan Poong Sang?
Pastikan awak tetapkan tarikh pembedahan.
Kita sudah tiada masa untuk minta kebenaran dia.
Saya akan pukul sehingga dia pengsan dan mengheretnya ke hospital.
Pastikan awak tetapkan tarikh.
Saya akan bercakap dengannya.
Jangan degil.
Tiada apa yang lebih penting dari hidup awak.
Saya faham perasaan awak. Saya juga akan kata begitu.
- Tapi, - Saya lebih rela mati...
- daripada hidup seperti itu. - Sedarkan diri awak.
Walau apa pun, awak perlu hidup demi Boon Sil.
Awak tidak nampak betapa dia berusaha?
Awak nampak wajahnya sekarang ini?
Dia seperti sudah tua.
Saya tidak tahu yang awak ini tidak matang.
Saya rasa kecewa.
Bagaimana dengan Joong Yi?
Saya boleh ambil hati orang lain,
tapi tidak mahu mengambil organ hatinya.
Jika dia tidak mahukannya, tiada apa yang saya boleh lakukan.
- Lupakan mengenainya. - Tidak, ibu.
Seperti yang awak tahu, dia sangat kecewa dengan awak.
Kenapa pula dia mahu rasa sakit hati?
Dia cuma timbulkan masalah.
Awak rasa awak boleh buat dia ubah keputusannya?
Bagaimana saya mahu lakukan itu?
Dia naik marah setiap kali dia bertemu dengan saya.
Jika awak minta maaf dengan ikhlas walaupun hanya sekali,
Saya pasti dia akan rasa lebih baik.
Saya minta maaf dengan dia banyak kali.
Tidak, bukan seperti itu.
Awak patut memohon kemaafan dengan penuh keikhlasan.
Awak fikir saya tidak ikhlas ketika minta maaf dengan dia?
"Oh Tuhan, saya minta maaf."
Jangan minta maaf begitu.
Awak tidak boleh minta maaf dari dia dengan penuh keikhlasan...
hanya untuk kali ini sahaja, ibu?
Dia ada sifat panas baran yang sama dengan ayahnya.
Dia memang ikut perangai ayahnya, awak tahu?
Bagaimana awak boleh hidup dengan dia?
Saya tiada pilihan lain selain hidup dengan dia.
Kami ada anak bersama, jadi saya hanya bertahan dengan sikap dia itu,
Jadi, tolonglah, ibu.
Boleh awak tolong lakukan ini untuk saya?
Mungkin saya satu-satunya ibu yang perlu merayu kepada anaknya...
supaya dia boleh berikan hatinya.
Jika dia masih mengkritik saya...
kerana tidak lakukan apa-apa sebagai seorang ibu.
Itu maksudnya dia seorang yang teruk.
Sebaliknya, saya akan balas jasa awak.
- Mari kita pergi sekarang. - Nanti.
Ya, ibu.
Sebenarnya, saya dikelilingi hutang.
Apa?
Awak tahu orang cakap yang mereka tertanya-tanya...
jika mereka masih hidup ketika mereka keluar...
sebelum mereka masuk ke dalam OR?
Kita tidak boleh meramal masa depan.
Saya tidak boleh mati dengan dikelilingi hutang.
Saya mahu masuk OR selepas hutang saya dilangsaikan.
Dengan itu, saya boleh jalani pembedahan dengan hati yang tenang.
Awak faham apa yang saya maksudkan?
Ya.
Saya bukannya...
sedang cuba jual hati saya kepada anak saya.
Berapa banyak...
jumlah hutang awak?
Ya.
Saya akan sediakan 2,000 dolar menjelang esok.
Awak sama seperti Poong Sang.
Awak sangat dungu.
Tambah lagi satu kosong kepada itu.
20,000 dolar?
Saya akan sediakan IOU,
dan bayar semula kepada awak dengan faedah.
Saya tiada duit sebanyak itu.
Awak perlukan duit untuk pembedahan Poong Sang?
Ya.
Apa yang awak akan lakukan?
Helo?
Susahnya untuk hubungi awak.
Awak sibuk? Saya telah hubungi awak berulang kali.
Boon Sil, saya tidak mahu cakapkan ini kepada awak.
Tapi, saya akan jujur.
Semua kawan kita tidak jawab panggilan awak, bukan?
Apa?
Saya dengar awak sedang pinjam duit.
Sebab itu tiada siapa yang jawab panggilan awak.
Ada khabar angin yang tersebar di kalangan kawan-kawan kita,
yang mengatakan suami awak akan mati tidak lama lagi.
Hei, siapa yang beritahu awak semua perkara itu?
Bukannya awak nampak dia dengan mata awak sendiri.
Siapa yang cakap dia akan mati tidak lama lagi?
Suami saya akan hidup.
Dia akan terus hidup!
Helo? Hei!
Awak tidak boleh pinjam duit tanpa sebarang cagaran.
20,000 dolar satu jumlah yang besar.
Saya tiada 20,000 dolar.
Saya tidak pernah punyai duit sebanyak itu dalam hidup saya.
Saya akan bayar semula. Ini mustahak.
Saya sudah cakap. Saya tiada duit sebanyak itu.
Seperti yang awak sudah tahu, saya hidup kais pagi makan pagi.
Rumah ini.
Rumah saya?
Awak sedang bergurau?
Ayah, tolong buat ini untuk saya.
Rumah ini sahaja yang saya ada.
Saya tahu perkara seperti ini akan berlaku...
apabila awak buat keputusan untuk jaga dia.
Jika ada ahli keluarga sakit, hanya tunggu masa sebelum awak bankrap.
Jika ada masalah berlalu,
kita mungkin terpaksa merempat di tepi jalan.
Ini sahaja harta yang saya ada. Dan, awak kata saya harus jualkan?
Saya sudah berikan dia satu-satunya anak perempuan saya.
Dan, sekarang, awak mahu saya berikan dia rumah saya?
Itu salah.
Apabila awak sudah tua, awak memerlukan rumah,
dan awak memerlukan duit.
Saya takkan pernah menyerahkan rumah ini.
Saya tahu, ayah.
Saya akan membayar semula duit itu. Saya janji.
Saya tidak mengatakan saya patut menjual rumah itu.
Benarkan sahaja saya pinjam 20,000 dolar dengan cagaran rumah ini.
Dia akan dapat bekerja sebaik dia pulih.
Jika kami berdua bekerja keras,
kami boleh bayar semula 20,000 dolar segera.
Bagaimana awak tahu jika dia akan hidup atau mati?
- Ayah. - Walaupun dia anak saya sendiri,
saya takkan pernah menyerahkan rumah ini.
Awak sangat kejam. Dia takkan mati.
Saya takkan biarkan dia mati!
Oh Tuhan, menjengkelkan.
(Dobi Bogoo)
(Sijil Pendaftaran)
Ini 20,000 dolar.
Awak luar biasa.
Bagaimana awak berjaya mendapatkan duit ini?
Bukan kerana awak memberi saya duit,
tapi awak mahu membuat saya mahu mendermakan hati saya.
Awak berusaha keras untuk menyelamatkan suami awak.
Poong Sang sangat diberkati.
Dia di rumah?
Apabila kegelapan jatuh
Apabila ia merangkumi jalan
Chil Bok.
Apa yang Jin Sang lakukan kebelakangan ini?
Jangan beritahu Poong Sang yang saya bersenam...
untuk berikan dia hati saya.
Saya tidak tahu.
Awak juga tidak mendengar dari dia?
Saya tertanya-tanya di mana dia dan apa yang dia lakukan.
Saya pasti dia baik-baik sahaja.
Jangan risau. Dia 42 tahun.
Awak patut beritahu dia...
yang dia tidak boleh berkeliaran dengan pisau lagi.
Dia pasti menggunakan apa sahaja yang dia bawa...
sama ada pisau atau pistol.
Saya pasti dia takkan buat begitu lagi.
Awak tahu di mana Hwa Sang?
Jangan beritahu sesiapa sahaja yang saya tinggal di sauna kering.
Saya pasti dia baik-baik sahaja.
Ada sesuatu yang saya mahu beritahu dia.
Tolong beritahu saya...
sebaik sahaja awak bertemu dia.
Poong Sang.
(Sauna Kering)
(Sauna Kering, Masuk)
Apa?
Boleh kita pergi ke suatu tempat dan bercakap?
Awak boleh bercakap di sini.
Saya datang...
untuk meminta maaf.
Tidakkah awak fikir ia terlambat untuk itu?
Saya minta maaf saya membandingkan awak dengan Jeong Sang...
walaupun saya tidak bermaksud untuk lakukannya.
Ia bukan apa yang saya rancang,
tapi saya masih mahu minta maaf...
kerana suruh awak buat kerja rumah...
apabila saya membantu Jeong Sang pergi ke sekolah perubatan.
Dan, saya minta maaf...
saya tidak pernah tahu mengenai lecuran awak.
Ia mesti sakit setiap malam,
dan saya sepatutnya tahu walaupun awak tidak beritahu saya.
Saya pasti saya akan tahu...
jika saya beri lebih perhatian kepada awak.
Saya mungkin boleh...
berpura-pura tidak tahu mengenainya.
Saya tidak pasti jika ingatan saya betul hari ini.
Minta maaf dengan betul. Berhenti membuat alasan.
Berhenti menggunakan ingatan awak sebagai alasan.
Okey, saya takkan membuat alasan.
Saya juga maaf kerana tidak benarkan awak berkahwin.
Dan, saya minta maaf saya tidak memberi awak duit...
untuk memulakan perniagaan.
Adakah si tidak guna itu suruh awak untuk melakukan ini?
Kenapa awak menjadi seperti ini secara tiba-tiba?
Awak melakukan ini untuk meminta hati saya?
Hwa Sang.
Saya takkan mengambil hati awak.
Saya hanya takut...
saya mungkin kehilangan awak.
Saya takut...
awak mungkin meninggalkan saya.
Awak tidak perlu memaafkan saya.
Jika awak ada apa-apa untuk kata, teruskan.
Saya akan dengar semua yang awak perlu katakan.
Jika awak tidak membandingkan saya dengan Jeong Sang,
saya akan...
memberi awak hati saya tanpa keraguan.
Awak yang menyakiti saya.
Ia menyakitkan...
walaupun awak membandingkan saya dengan jiran.
Tapi, selalu dibandingkan dengan kembar saya dan di diskriminasi.
Itu membuatkan saya rasa sedih.
Ia menyakitkan lebih dari luka lecur saya.
Saya takkan maafkan awak.
Awak boleh menyesal sepanjang hayat awak.
Baiklah.
Jangan maafkan saya.
Saya minta maaf.
Saya...
salah.
Bagi saya tanya awak sesuatu.
Siapa awak akan selamatkan jika saya dan Jeong Sang...
jatuh dalam sungai?
Awak tidak boleh jawab, bukan?
- Saya akan selamatkan awak berdua. - Saya tidak mahu dengar itu!
Siapa awak akan selamatkan dulu?
Awak tidak boleh jawab, bukan?
Hakikat awak tidak dapat jawab...
bermaksud awak takkan selamatkan saya dulu.
Apa awak akan kata jika Jeong Sang tanya soalan sama?
Awak akan beritahu dia awak akan selamatkannya dulu.
Saya salah?
Awak juga bersedia untuk serahkan nyawa awak untuknya.
Sebaliknya, apa awak buat untuk saya?
Awak tidak buat apa-apa.
Saya takkan cari awak.
Jadi, awak tidak patut cari saya juga!
Hwa Sang.
Ibu awak di sini.
Dia ada sesuatu untuk kata kepada awak.
Saya tiada apa untuk dengar dari awak.
Poong Sang.
Saya minta maaf.
Saya faham perasaan awak.
Saya boleh lihat awak sangat bencikan saya...
kerana awak enggan terima hati saya juga.
Lihatlah tangan awak.
Awak besarkan adik-adik awak dengan tangan ini.
Ia pasti sangat sukar untuk awak...
untuk bertindak sebagai ayah mereka di usia muda.
Saya minta maaf.
Saya tidak terima kasih sayang dari ibu bapa saya juga.
Ibu saya mati ketika saya kecil,
dan saya dianiaya oleh ibu tiri saya.
Ayah saya rasa seperti orang asing bila dia kahwin dengan orang lain.
Saya tiada siapa untuk bergantung,
jadi saya larikan diri dari rumah dan berkelana.
Jadi, saya bertemu ayah awak...
dan mulakan keluarga tanpa berkahwin.
Saya berusia 17 tahun ketika itu.
Saya tidak tahu apa saya perlu buat sebagai ibu...
kerana tiada siapa pernah ajar saya apa-apa.
Saya hanya lahirkan awak semua,
tapi saya tidak tahu apa untuk buat.
Saya tinggal dengan ayah awak...
kerana saya perlu hidup.
Tapi, kita tidak pernah sehaluan dengan satu sama lain.
Sepanjang hidup saya, saya selalu jalani hidup kosong...
kerana saya tiada siapa untuk diharapkan sepenuhnya.
Poong Sang.
Boleh awak maafkan saya hanya sekali ini?
Boleh awak bagi saya tebus awak semula...
dengan bagi saya selamatkan awak dengan hati saya?
Ini berapa banyak...
saya mahu awak maafkan saya.
Walaupun awak benci saya, awak masih perlu jalani pembedahan.
Jangan buang hidup awak kerana awak benci saya.
Bagaimana awak boleh jadi begitu sakit?
Awak tidak boleh mati sebelum ibu bapa awak.
Awak perlu hidup.
Terus hidup...
supaya kita dapat tebus semula semua masa yang hilang.
Tolong?
(23 panggilan tidak dijawab dari Han Sim Ran)
(Bayi Cantik Yang Makan Baik)
Apa sedang berlaku?
Saya datang tergesa-gesa kerana awak kata ia mendesak.
Awak tahu budak tidak guna muda itu...
adalah adik saya?
Saya baru sahaja dapat tahu...
ketika saya dengar awak sebut namanya di telefon.
Saya terlalu malu untuk beritahu awak.
Tapi, bagaimana awak tahu?
Nombor awak...
telah disimpan dalam telefon bimbitnya.
Hubungan pelik apakah ini?
Dan, saya minta maaf awak perlu lalui semua ini.
Apa yang awak cakapkan?
Jangan terlalu terkejut.
Wae Sang...
di dalam hospital ini.
Dia di ICU.
(Wae Sang)
Telefon dimatikan.
Sila tinggalkan mesej selepas nada.
Awak mahu akan beri dia hati awak?
Awak sudah tidak siuman?
Awak 65 tahun. Awak tidak tahu apa yang mungkin berlaku.
Mereka berkata saya akan baik-baik sahaja.
Nampaknya, ia tidak begitu berbahaya.
Pembedahan jenis apa yang tidak berbahaya?
Awak tidak tahu apa yang mungkin berlaku.
Anak awak akan bertanggungjawab jika ada sesuatu yang buruk berlaku?
Kenapa awak menakutkan saya?
Saya tidak mahu menjaga wanita tua pada akhirnya.
Saya mungkin mempunyai kehidupan yang malang, tapi itu tidak betul.
Sayang, saya tidak memberikannya kepadanya secara percuma.
Lihatlah.
Awak mendapat 20,000 dolar?
Awak masih fikir awak mempunyai kehidupan yang malang?
Sudah tentu tidak.
Kehidupan saya menjadi lebih baik selepas saya bertemu dengan awak.
Awak begitu comel.
Janji saya yang awak akan berada di sisi saya...
sebelum saya masuk untuk menjalani pembedahan.
Sudah tentu.
Saya sudah kemas semuanya. Mari pergi.
Tidak perlu berfikir. Itulah nasib awak.
Ibu awak sudah berada di hospital. Mari pergi.
(Hospital Universiti Susam)
Saya sentiasa mahu memanggil awak "ibu".
Tapi, saya tidak boleh mengatakannya.
Tolong maafkan saya kerana telah...
begitu kejam terhadap awak.
Terima kasih, ibu.
Saya takkan lupa ini.
Saya akan membayar awak dengan menjadi anak yang baik...
untuk sepanjang hayat saya.
(Maafkan Ibu)
Awak pergi ke mana?
Bertemu ibu.
Saya tidak boleh percaya awak memanggilnya ibu awak.
Dia peluru terakhir pada senarai hajat saya.
Dia beban kepada hati saya seumur hidup.
Saya rasa selesa sekarang.
Jika awak rasa selesa, itu yang penting.
Bagaimanakah awak boleh mengubah sikap awak dengan permintaan maaf?
Saya rasa itu keluarga.
Awak betul.
Sekiranya kita bukan keluarga, kita takkan saling bertemu.
Dengan keluarga, permintaan maaf menjadikan semuanya lebih baik,
sekalipun awak mempunyai pergaduhan yang teruk.
Saya rasa sangat teruk kepada ibu juga.
Saya tidak tahu dia mempunyai hari muda yang sukar.
Sekiranya saya tahu,
saya takkan membenci atau menyesalinya.
Bukan semua orang menghabiskan masa yang sukar...
melayan anak-anak mereka seperti dia.
Ini hanya di antara kita,
tapi dia agak pelik.
Saya bersyukur kerana dia menyelamatkan nyawa awak.
Saya mendengar prosedur itu...
lebih menyakitkan bagi penderma daripada penerima.
Bagaimana jika ia terlalu menyakitkan?
Helo?
Chil Bok, apa?
Apa yang awak fikir? Saya sedang bekerja.
Apa? Hari ini pembedahan Poong Sang?
Kenapa awak beritahu saya sekarang?
Siapa penderma?
Ibu?
Awak berkata awak akan datang. Di mana awak?
Datang dengan cepat apabila awak mendengar ini.
Awak berkata awak akan berada di sini semasa pembedahan.
Saya takut.
Jangan di tempat lain, dan pastikan awak datang. Faham?
Awak akan bangun selepas tidur.
Ibu, sebaik sahaja awak keluar, saya akan
masak banyak hidangan lazat untuk awak.
Terima kasih banyak, ibu.
Saya akan menghantarnya,
kemudian berada di sana untuk awak.
Jangan risau tentang apa-apa.
Ya.
Saya harap pembedahan awak berjalan lancar juga.
Jumpa lagi.
Awak juga perlu bersiap sedia.
Pastikan awak pergi dan bersama ibu nanti.
Seseorang perlu berada di sana apabila dia bangun.
Jangan risau.
Jeong Sang.
Beritahu mereka...
supaya tidak menyebabkan dia terlalu sakit, faham?
Saya dengar lebih menyakitkan untuk penderma.
Awak perlu risau tentang diri awak sendiri.
Poong Sang!
Jin Sang.
Chil Bok baru hubungi saya.
Saya dengar ibu mendermanya.
Saya rasa sangat buruk. Saya nombor satu.
Jika awak rasa teruk, buat baik dengan ibu.
Saya akan buat begitu.
Saya minta maaf kerana keadaan menjadi seperti ini.
Ini hadiah awak.
Apakah itu?
Ini seluar dalam awak.
Awak ketawa.
Saya mahu awak ketawa.
Awak boleh dapatkan hati yang baru...
dan pakaian dalam baru untuk dilahirkan semula.
Selepas pembedahan selesai, keluarlah dengan pakai seluar baru.
Buang seluar dalam awak yang sudah lusuh.
Baiklah.
Saya akan berhenti pakai seluar dalam yang sudah koyak.
Saya takkan benarkan awak pakai itu lagi.
Poong Sang, jika awak perlukan sesuatu yang lain nanti,
saya akan berikan segala-galanya,
pundi kencing, paru-paru, dan segala-galanya.
Jangan cakap begitu.
Dia tidak boleh sakit lagi.
Jaga kesihatan awak sahaja.
Apa pun,
kenapa awak nampak kurus?
Kita sudah tiada masa. Kita perlu pergi.
Saya tidak dapat hubungi Hwa Sang.
Telefonnya dimatikan.
Bagaimana dengan Wae Sang?
Dia akan datang sebentar lagi.
Pastikan pembedahan awak berjalan lancar.
Berusaha, Poong Sang!
Tunggu.
Sayang, tunggu.
Awak ingat ini?
Apakah itu?
Ini cincin perkahwinan yang kita beli...
di tepi jalan.
Awak tidak pernah pakai kerana ianya terlalu berharga.
Awak tidak mahu cincin ini tercalar.
Pastikan awak keluar untuk pakai ini lagi.
Ini janji.
Berusaha, Poong Sang.
Cik Noh, awak tidak apa-apa?
Kami akan bius sekarang.
Tunggu.
Kenapa? Awak rasa tidak selesa?
Saya perlu ke tandas.
Kenapa dia masih belum keluar?
Cik Noh, awak ada di dalam?
- Oh Tuhan, dia hilang. - Dia hilang?
Encik Lee, awak tidak apa-apa?
Kami akan bius awak nanti.
Kenapa...
Ada kecemasan.
Penderma sudah hilang.
Apa yang berlaku?
Ada sesuatu berlaku semasa pembedahan ibu?
Hei. Apa yang berlaku?
Kita tidak boleh lakukan pembedahan hari ini.
Dia sudah melarikan diri.
Apa?
Dia sudah larikan diri?
- Boon Sil. - Bagaimana...
Bagaimana ini boleh terjadi?
Apa yang akan berlaku pada Poong Sang?
Apa yang awak akan beritahu dia?
Saya perlu beritahu dia perkara sebenar.
Bagaimana ini boleh berlaku?
Saya juga berikan duit pada dia.
Apa?
Saya berikan 20,000 dolar kepada dia.
- 20,000 dolar? - 20,000 dolar?
Ada cara untuk selesaikan ini?
Tiada.
Semua pembedahan transplantasi melibatkan penderma.
Jika mereka tidak mahu berikan pada OR, maknanya pembedahan tamat.
- Itu tidak boleh diterima! - Betul.
Kita tidak boleh berputus asa seperti ini.
Jin Sang, ikut saya untuk heret dia ke sini.
Oh, tidak.
Oh Tuhan.
Oh, tidak.
Serangan jantung!
Awak tidak apa-apa? Mari kembali ke bilik awak.
Saya akan jalan sendiri.
Saya dengar pembedahan ditangguhkan.
- Kenapa? - Tiada siapa yang beritahu saya.
Ada masalah dengan saya?
Tiada masalah dengan awak.
Jadi, ada masalah pada ibu?
Apa yang berlaku?
Awak tidak perlu pergi.
Dia sudah melarikan diri.
Dia ambil duit itu dan larikan diri.
Dia mahukan 20,000 dolar, jadi saya buat pinjaman.
Saya tidak percaya dia sanggup buat ini sebagai ibu awak.
Dia bukan manusia.
Caj kepada 200 joules.
Mari tukar tangan.
Ke tepi.
Satu, dua, tiga.